Leanne vertelt op de website van 113 hoe moeilijk ze het vond met haar zoon in gesprek te komen.
‘Na die eerste poging veranderden onze gesprekken. Ik liet hem kiezen wanneer hij behoefte had om te praten, in plaats van te vragen: “Zullen we nú even praten.” Ik merkte ook dat ik niet eens veel hoefde te zeggen. Het hielp om gewoon naast hem te zitten en te luisteren. Ik gaf hem de tijd om te vertellen wat hij kwijt wilde. Soms luisterden we samen naar songteksten die zijn worsteling met het leven verwoordden. Dat waren bijzondere momenten die soms tot diep in de nacht duurden. Sander voelde zich gehoord, omdat hij merkte dat ik niet boos of teleurgesteld was. Hoe zou je boos kunnen zijn op een kind dat zich zo rot voelt? Maar toch is dat een van de dingen waar kinderen vaak bang voor zijn. De angst voor jouw oordeel is groter dan je denkt.’
