Ieder verhaal is anders en tegelijkertijd zijn er veel overeenkomsten in de ervaringsverhalen van ouders. Ze vertellen hun ervaringsverhaal om andere ouders een hart onder de riem te steken, je te laten voelen dat je niet de enige bent die zoekt en ploetert en ook om ideeën te delen, zodat je niet alle wielen zelf hoeft uit te vinden. De meeste ouders die hier hun ervaringsverhaal vertellen, doen dat anoniem of geven hun kind uit privacyoverwegingen een andere naam. Ook vertellen ouders voor mijnkindwildood.nl regelmatig hun verhaal in de media.
De zwarte olifant
‘Achteraf zie ik dat het rond haar zestiende begon. Toen dachten we dat het bij grootgroeien hoorde. Dat nukkige, zich afsluiten, nergens zin in hebben, alles op zijn beloop laten. En dan waren er weer periodes dat het allemaal wel meeviel. Dachten wij. Met mijn hoofd dacht ik het wel te snappen. Het is mijn vak. Ouder zijn van een kind dat volwassen wordt is een transformatie, met eigen hobbels. Maar dat het draadje tussen ons zó dun zou worden, daar was ik niet op bedacht. Ik vond het buitengewoon ingewikkeld eieren lopen.’
Nabij blijven
‘Anderhalf jaar lang moederde ik fulltime over mijn volwassen dochter. Ik wekte haar ’s ochtends, zette koffie, we ontbeten samen. Als er geen begeleiding was, was ik altijd bij haar. Ik ging overal met haar naartoe. De hele dag, elke dag. Er waren dagen dat het niet ging. Dat ik twijfelde. Dat ik uitgeput was en niet wist of ik het volhield. Maar langzaam, met horten en stoten, ging het vooruit.’
Drie slagen in de rondte googlen
‘Achteraf’, zegt Anna, ‘had ik meer op mezelf mogen vertrouwen. Ik was zo onzeker of ik het allemaal wel goed deed.’ Maar hoe weet je waar je goed aan doet, als je oudste kind suïcidale gedachten heeft? Achteraf is het gemakkelijker om de patronen te zien, als je er middenin zit lijkt het één grote brij. Anna vertelt hoe zij en haar man al doende hun weg hebben gezocht. ‘Ik durf er nog niet op te vertrouwen dat het voor altijd achter de rug is. Toch hebben we nu goede hoop.’
Langzaam verdwijnen
‘Vlak na de zomer, ze was net 18, begon ik me echt zorgen te maken om mijn dochter. Daarvoor sluimerde het al wel, maar nu leek het anders. Aanvankelijk vroeg ik me af of het haar niet allemaal teveel werd. Ze studeerde, werkte ernaast, had een relatie en deed ook nog vrijwilligerswerk. Alles even fanatiek. Maar als ik daar iets van zei moest ik mijn mond houden en me er niet mee bemoeien. Dus probeerde ik vooral een lijntje met haar te houden.’
Onvoorwaardelijk in verbinding
Vader Steven Kalkman vertelt hoe de training Verbindend gezag/geweldloos verzet, ontwikkeld door Kathelijne van Dongen, hem en zijn vrouw handvatten gaf en levensreddend is geweest voor hun dochter Zoë. “Het is een lange weg, maar er is licht.”
Troost vinden bij elkaar
Ervaringsdeskundige ouders organiseren lotgenotencontact voor ouders. Het zijn zware verhalen die ze horen, maar het geeft veel voldoening om een luisterend oor te kunnen zijn. ‘Hopelijk wordt hun leven een stukje draaglijker.’
Dit kon ik niet fixen
‘Mijn jongste dochter (23) bespreekt regelmatig met haar huisarts hoe het met haar gaat. Ik weet dat ze tijdens deze gesprekken ook praat over de dood als uitkomst. Gedachten hierover spelen een blijvende rol in haar leven. Ik ben blij dat ze erover praat en heeft toegezegd dat ze dat blijft doen. Ook met ons. Wat dat betreft heb ik vertrouwen in mijn dochter. Hoe én of haar leven verder zal gaan: we weten het niet. Het verhaal dat nu 9 jaar geleden begon, is niet afgelopen…’
Ernaast zitten en luisteren
Hoe het écht gaat met je kind? Leanne weet hoe moeilijk het kan zijn om daarachter te komen, hoe ze ook haar best deed. ‘Na die eerste poging veranderden onze gesprekken. Ik merkte dat ik niet eens veel hoefde te zeggen.’