Je bent niet alleen

Van eigen worsteling naar het helpen van anderen

‘Wat ik zelf heb doorgemaakt, wilde ik op een gegeven moment niet voor mezelf houden. Ik deelde mijn ervaringen tijdens een webinar over jongeren met suïcidale gedachten en gedrag. Daar ontmoette ik Jeannette Pullen. Niet veel later gingen wij vanuit onze familie-ervaringsdeskundigheid samen een lotgenotengroep begeleiden: de Mee Leven groep voor naasten, vanuit Stichting Suïcide Preventie Centrum. Daarnaast bood ik online begeleiding aan jongeren via Instagram. Wat ik daarin steeds opnieuw merkte, was hoe belangrijk herkenning is. Soms heb je niet meteen een oplossing nodig. Soms helpt het al als iemand zegt: ik begrijp wat je bedoelt. Je bent niet de enige.

Maar ergens bleef er een gemis. Dichtbij huis, in mijn eigen regio Beverwijk, was er geen vergelijkbare ondersteuning. De mogelijkheden binnen de GGZ waren de afgelopen jaren juist wegbezuinigd, terwijl de behoefte alleen maar groter werd. Jeannette bracht mij in contact met Caroline de Bes, die precies diezelfde noodzaak voelde en al gesprekken voerde met de gemeente Beverwijk. We besloten onze krachten te bundelen.

Het begon klein: een netwerk opbouwen met regionale ketenpartners, Meet & Greets organiseren voor inwoners, de eerste Walk into the Light in Wijk aan Zee, en gesprekken met beleidsmedewerkers van de gemeente. Allemaal naast mijn praktijk en het mantelzorgen voor mijn dierbare. Het was veel. Maar de noodzaak voelde ‒ en voelt ‒ groter en geeft juist energie. Want als je als ouder of naaste voortdurend probeert overeind te blijven voor iemand van wie je houdt, heb je zelf óók een plek nodig waar je niet alles alleen hoeft te dragen.’

Nabij blijven

‘Een van de thema’s die veel losmaakt bij ouders en naasten, is de vraag: hoe blijf je nabij als je kind niet meer wil leven? Daarover ging het Letz Talk Café in juni 2026. Een moeder van een dochter die al langere tijd worstelt met overbelasting en suïcidaliteit, vertelde open en indringend over haar persoonlijke zoektocht. Haar verhaal staat ook op hier op Mijnkindwildood.

Haar verhaal laat zien hoe belangrijk het kan zijn om nabij te blijven zonder alles over te nemen. Maar het laat ook iets anders zien: als ouder hoef je dit niet allemaal alleen te kunnen. Je kunt er voor je kind zijn én tegelijkertijd behoefte hebben aan iemand die er voor jou is.

Nadat ze haar verhaal had gedaan ontstond een open gesprek met de aanwezigen, onder meer over zingeving en dagelijkse invulling van het leven van haar dochter, over een euthanasievraag die ooit vanuit uitzichtloosheid is gesteld, en over fragmentarisch waarnemen ‒ het ervaren van situaties in losse stukjes, waardoor het niet vanzelf lukt om gebeurtenissen met elkaar te verbinden. Ook werd gevraagd wat de impact op haarzelf als moeder is. 

Eén deelnemer mailde na afloop hoe geraakt ze was door de avond, en dat ze dingen meenam in de zorg voor haar eigen dochter. Een andere deelnemer twijfelde vooraf of ze na een lange werkdag nog zou gaan, maar haalde er juist energie uit ‒ genoeg om haar enthousiasme door te geven aan collega’s en aan een andere ouder.

Voor mij laten juist deze reacties zien waarom lotgenotencontact zo belangrijk is. Soms heb je geen oplossing nodig. Soms heb je iemand nodig die begrijpt wat je meemaakt, zonder dat je alles hoeft uit te leggen. Iemand bij wie je even niet de sterke ouder hoeft te zijn.’